من بچه بودم ، اونم بچه بود

سرمو بالا کردم ، سرشو بالا کرد

ديد که منو مي شناسه

خنديدم

گفت دوستيم ؟

گفتم دوست دوست

گفت تا کجا ؟

گفتم دوستي که تا نداره

گفت تا مرگ

خنديدم و گفتم من که گفتم تا نداره

گفت باشه تا پس از مرگ

گفتم نه نه نه نه ، تا نداره

گفت قبول ، تا اونجا که همه دوباره زنده مي شن ، يعني زندگي پس از مرگ

باز هم با هم دوستيم

تا بهشت تا جهنم

تا هر جا که باشه من و تو با هم دوستيم

خنديدم و گفتم تو براش تا هر جا که دلت مي خواد يه تا بذار

اصلاً يه تا بکش از سر اين دنيا تا اون دنيا

اما من اصلاً براش تا نمي ذارم

نگام کرد ، نگاش کردم ... باور نمي کرد

مي دونستم اون مي خواست حتماً دوستيمون يه تا داشته باشه

دوستي بدون تا رو نمي فهميد !!!

گفت بيا برا دوستيمون يه نشونه بذاريم

گفتم باشه تو بذار

گفت شکلات باشه ؟

گفتم باشه

هر بار يه شکلات می ذاشت تو دستم ، منم يه شکلات مي ذاشتم تو دستش

باز همديگه رو نگاه مي کرديم ، يعني که دوستيم ... دوست دوست

من تندي شکلاتامو باز مي کردم مي ذاشتم تو دهنم و تند و تند مي مکيدم

مي گفت شکمو  ... تو دوست شکموي مني

و شکلاتشو مي ذاشت توي يه صندوقچه ی کوچولوي قشنگ

مي گفتم بخورش

مي گفت تموم مي شه ، مي خوام تموم نشه ...  برا هميشه بمونه

صندوقچه اش پر از شکلات شده بود

هيچ کدومشو نمي خورد

من همه شو خورده بودم

گفتم اگه يه روز شکلاتاتو مورچه ها بخورن يا کرمها ، اون وقت چي کار مي کني ؟

مي گفت مواظبشون هستم

مي گفت مي خوام نگهشون دارم تا موقعي که دوستيم

و من شکلاتمو مي ذاشتم تو دهنم و مي گفتم نه نه نه نه ... تا نه  ... دوستي که تا نداره !!!

يک سال ... دو سال ... چهارسال ... هفت سال ...  ده سال ... بيست سالش شد

اون بزرگ شد ، من هم بزرگ شدم

من همه شکلاتامو خوردم

اون همه رو نگه داشته

اون اومده امشب تا خداحافظي کنه

مي خواد بره اون دور دورا

مي گه مي رم ، اما زود برمي گردم

من که مي دونم اون بر نمي گرده

يادش رفت به من شکلات بده

من که يادم نرفته ، شکلاتشو دادم

تندي بازش کرد و گذاشت تو دهنش

يکي ديگه گذاشتم تو اون دستش 

 گفتم بيا اين هم آخرين شکلات براي صندوقچه ی کوچولوت

يادش رفته بود يه صندوقچه داره برا شکلاتاش

هر دو تا رو خورد

خنديدم

مي دونستم دوستي اون تا داره ، اما دوستي من تا نداره

مثل هميشه

خوب شد همه رو خوردم

اما اون هيچ کدوم رو نخورده