تبليغاتX
دگر باره بشوريدم ، بدان سانم به جان تو ... که هر بندي که بربندي ، بدرّانم به جان تو / من آن ديوانه ي بندم ، که ديوان را همي‌بندم ... زبان مرغ مي‌دانم ، سليمانم به جان تو / نخواهم عمر فاني را ، تويي عمر عزيز من ... نخواهم جان پر غم را ، تويي جانم به جان تو / چو تو پنهان شوي از من ، همه تاريکي و کفرم ... چو تو پيدا شوي بر من ، مسلمانم به جان تو / گر آبي خوردم از کوزه ، خيال تو در او ديدم ... وگر يک دم زدم بي‌تو ، پشيمانم به جان تو / اگر بي‌تو بر افلاکم ، چو ابر تيره غمناکم ... وگر بي‌تو به گلزارم ، به زندانم به جان تو / سماع گوش من نامت ، سماع هوش من جامت ... عمارت کن مرا آخر ، که ويرانم به جان تو / درون صومعه ، مسجد ، تويي مقصودم اي مرشد ... به هر سو رو بگرداني ، بگردانم به جان تو / سخن با عشق مي‌گويم ، که او شير و من آهويم ... چه آهويم ! که شيران را نگهبانم به جان تو / ايا منکر درون جان مکن انکارها پنهان ... که سرّ سرنبشتت را فرو خوانم به جان تو / چه خويشي کرد آن بي‌چون ، عجب با اين دل پرخون ... که ببريده‌ست آن خويشي ، ز خويشانم به جان تو / تو عيد جان قرباني و پيشت عاشقان قربان ... بکش در مسلخ خويشم ، که قربانم به جان تو  نرگسی
عطر سیب ، عطر تو

چندمین غروب بهار کدامین سال بود که دیدمت ؟

یک روز مانده به آخر تابستان بود ... یک صد و هشتاد و پنجمین روز بهار !

چه رنگ پوشیده بودی ؟ می دانم و نمی دانم . حالا می فهمم که آدم ها در جمع ، غریبانه تر از هر وقت دیگر به هم نگاه می کنند .

مثل هیچکس نبودی ... مثل هیچکس به اتاق تنهایی ام نیامدی ... امّا مثل همه ی مردم رفتی ... و تنهایی پس از رفتنت ، رنگ هیچ تنهایی دیگر نبود ... و من ... در ازدحام سنگین آدم هایی غریب گم شدم ... و من ... بعد از رفتن تو ... سردی پاییز در راه را برای بار نخست احساس کردم .

می خواستم صدایت بزنم ... با چشمانی منتظر و مضطرب ، امّا ......

و چه سخت بود ... چه سخت بود برای غریب آن دیار ، سنگینی غمهای همه ی عالم در دو چشم بارانی اش ... در آن تاریکی عمیق

چه سخت بود صدا نزدنت ... و رفتنت و رفتنم ... و دور شدنت و دور شدنم

و آن سیب ...

آن سیب تنها شاهد اشتیاق من و گرمای دستانم بود .

سیبی که در انتظار دیدارت عطر افشانی می کرد ... و با جدا شدن از تو تمامی بوی خوشش ، پشت آن دیوار شیشه ای جا ماند .

صدایت زدم ... امّا صدای خیسم را کدامین باد یارای به تو رساندن داشت ؟!

دلم هوای باران کرده بود و دو بیتی ... یک دو بیتی به کوتاهی نگاهت ... و بارانی به وسعت ابرهای بی شکیب چشمانم

کسی چه می داند ... شاید دیدار بعدیمان در باران باشد .......

شاید .......

 

*٪*٪*٪*٪*٪

 

چه دانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون
دلم را دوزخی سازد ، دو چشمم را کند جیحون


چه دانستم که سیلابی ، مرا ناگاه برباید
چو کشتی ام دراندازد میان قلزم پرخون


زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد
که هر تخته فرو ریزد ز گردش‌های گوناگون


نهنگی هم برآرد سر ، خورد آن آب دریا را
چنان دریای بی‌پایان ، شود بی‌آب چون هامون


شکافد نیز آن هامون ، نهنگ بحرفرسا را
کشد در قعر ناگاهان به دست قهر چون قارون


چو این تبدیل‌ها آمد ، نه هامون ماند و نه دریا
چه دانم من دگر چون شد ، که چون غرق است در بی‌چون


چه دانم‌های بسیار است ، لیکن من نمی‌دانم
که خوردم از دهان بندی در آن دریا کفی افیون

 

سینه ام آینه ای ست ... با غباری از غم ... تو به لبخندی ازین آینه بزدای غبار ...........

+نوشته شده در چهارشنبه 3 آبان1385ساعت7:55 نرگسی |