تبليغاتX
دگر باره بشوريدم ، بدان سانم به جان تو ... که هر بندي که بربندي ، بدرّانم به جان تو / من آن ديوانه ي بندم ، که ديوان را همي‌بندم ... زبان مرغ مي‌دانم ، سليمانم به جان تو / نخواهم عمر فاني را ، تويي عمر عزيز من ... نخواهم جان پر غم را ، تويي جانم به جان تو / چو تو پنهان شوي از من ، همه تاريکي و کفرم ... چو تو پيدا شوي بر من ، مسلمانم به جان تو / گر آبي خوردم از کوزه ، خيال تو در او ديدم ... وگر يک دم زدم بي‌تو ، پشيمانم به جان تو / اگر بي‌تو بر افلاکم ، چو ابر تيره غمناکم ... وگر بي‌تو به گلزارم ، به زندانم به جان تو / سماع گوش من نامت ، سماع هوش من جامت ... عمارت کن مرا آخر ، که ويرانم به جان تو / درون صومعه ، مسجد ، تويي مقصودم اي مرشد ... به هر سو رو بگرداني ، بگردانم به جان تو / سخن با عشق مي‌گويم ، که او شير و من آهويم ... چه آهويم ! که شيران را نگهبانم به جان تو / ايا منکر درون جان مکن انکارها پنهان ... که سرّ سرنبشتت را فرو خوانم به جان تو / چه خويشي کرد آن بي‌چون ، عجب با اين دل پرخون ... که ببريده‌ست آن خويشي ، ز خويشانم به جان تو / تو عيد جان قرباني و پيشت عاشقان قربان ... بکش در مسلخ خويشم ، که قربانم به جان تو  نرگسی
هرگز به ندای درونیت و دست نوازشگر سروش غیبی شک نکن

...

ما دوستان مکاتبه ای بودیم . با وجود شروع آرام و کند آشنایی ما ، به زودی متوجه شدیم که نقاط مشترک زیادی با هم داریم ، عشق به نوشتن ، به موسیقی ، به طبیعت و خیلی شباهتای دیگه . از طرف دیگه زندگی های ما کاملاً متفاوت بود . یکی عاشق زندگی و دیگری سرخورده از زندگی . یکی اذیت و آزاری وصف نشدنی رو در طول زندگیش تجربه کرده بود و دیگری حتی تصوّر این همه عذاب رو نمی تونست بکنه .

دوستی ما هر روز که می گذشت ، شکوفاتر می شد و با وچود فاصله ی مکانی بسیار ، و با این که همدیگه رو ندیده بودیم ، زندگی ما به هم گره خورد .

دوستی مشترک ، نیازی رو در هر دوی ما پاسخ می داد که با خودش احساس شیرین خوشبختی و رضایت می آورد . یکی مکنونات قلبیش رو برای دیگری بازگو می کرد ، طوری که انگار با این کار روحش پالایش می شد و دیگری امیدهاش رو با وجود این ارتباط حیاتی زیبا انسجام می بخشید .

هر دو سعی می کردیم آرامشی رو که لازمه ی بقا و رشد هر انسانی ست ، به همدیگه ببخشیم . حرفای مشترکمون بیشتر و بیشتر شد . با هم می خندیدیم ، با هم گریه می کردیم ، و اگر چه کیلومترها بین ما فاصله بود ، خواهرهای صمیمی همدیگه شدیم .

چقدر با تضرّع و التماس از خداوند ، برای هم دعا کردیم . چقدر در نیایش هامون از همدیگه یاد کردیم .

یک روز که برای خرید بیرون رفته بودم و طبق معمول بیش از هر کسی به یاد او بودم ، بی اختیار وارد مغازه ای شدم و بلافاصله جعبه ی موزیکال روی پیشخوان توجّهم رو جلب کرد . با گوش کردن به آهنگش ، موجی از خاطرات شیرین به ذهنم سرازیر شد . چه شعر زیبایی :

« تو آفتاب درخشان منی ! »

شعر رو تا آخر گوش دادم و در جعبه رو بستم و از مغازه بیرون اومدم . ناگهان دست ناشناسی رو آروم روی شونه ام احساس کردم . دستی که منو برگردوند و باز به سمت مغازه هدایت کرد .

خیلی فوری جعبه ی موزیک رو خریدم و فردای اون روز براش فرستادمش . چند روز بعد ، صدای لرزونش رو با هق هق از پشت تلفن شنیدم . گفت که خیلی ناامید بوده . تصمیم داشته به زندگیش خاتمه بده و تنها آرزویی که داشته شنیدن شعر « تو آفتاب درخشان منی » بوده . شعری که روزها و شب های کودکیش رو براش تداعی می کرد . همون روز بسته ی پستی من به دستش رسیده و تونسته در اون شرایط روحی به آهنگ و شعر مورد علاقه اش گوش کنه ، و خیلی ناگهانی از تصمیم شومش منصرف شده .

چند روز بعد برای اولین بار همدیگه رو ملاقات کردیم . خدا می دونه چه شوق و شوری از ملاقات دوستی که اونقدر بهش علاقه و دلبستگی پیدا کرده بودم ، در قلبم احساس کردم . دلم می خواست به جای همه ی اون روزها و ماه ها و سال ها ، با هم باشیم ، بگیم و بخندیم و گریه کنیم .

این دوستی برای هر دوی ما یه معجزه بود . معجزه ای که ایمانم رو به ذات احدیّت چند برابر کرد . وقتی در نهایت شگفتی متوجه شدم که او برای ادامه ی زندگی و بالندگی ، آدم ها رو سر راه هم قرار می ده ، کسی رو وسیله می کنه ، چیزی رو نشونه قرار می ده تا ما رو پیوسته تحت حمایت خودش داشته باشه ... و وقتی که ما به یک ندای الهی گوش نمی دیم ، پیچ صدای دستگاه عرش رو زیاد می کنه و پیام رو از طریق استریو می فرسته .

من یاد گرفتم هرگز به اون صدای آرام درونی یا دست نوازشگر سروش غیبی شک نکنم . خداوند به طور یقین از راه های رمزگونه ی متفاوتی عمل می کنه .

او که هم رحمانه و هم رحیمه ... مگه می شه که ما رو به حال خودمون رها کنه ؟!

او معجزات فراوانی رو سر راه ما قرار می ده ، تا به خود بیایم و یادمون بیاره که :

هو معکم اینما کنتم

من یاد گرفتم روح های متجانس ، نه تنها از یه چشمه ی خرد و عشق آب می نوشن ، بلکه وجودشون از ابعاد مختلف به هم متّصله ، و لازم و ملزوم یکدیگه هستن .

من از مراحم و الطاف خالق هستی برای معجزات زیبایی که سر راهم قرار داده ، از جمله این عطیّه ی الهی سپاسگزاری می کنم .

***

خداوندا ! یاری ام کن نور درخشنده ی تو را در قلبم همیشه حس کنم .

بار الها ! جریان عشق الهی تو همیشه در قلب ما انسان ها ساری و جاری ست ، امّا خطر نفرت ، خشم ، قهر ، ترس ، پلیدی و غم سیاره ی خاکی ما را به شدت تهدید می کند .

به ما کمک کن همواره لبریز از عشق ، نیکو خواهی ، انسان دوستی و مهرورزی باشیم . یاری مان کن تا سرور و عشق را تجربه کنیم . چرا که دوست داشتن و دوست داشته شدن هر دو تجربه ی مقدسی ست و عشق چون چوب دستی جادویی در تماس با هر چیزی که قرار گیرد ، آن را با انرژی خود به زیبایی و روشنایی تبدیل می کند ...

 الهام گرفته از کتاب معجزات کوچک

و برداشتی کوچک از مجله ی پیام مهر " یوگا "

 

عاشقان عیدتان مبارک باد

+نوشته شده در یکشنبه 30 مهر1385ساعت6:40 نرگسی |